سید ابن طاووس قدس سره در «اقبال الاعمال» از «احمد بن جعفر بن شاذان» روایت کرده است که گفت: از پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم روایت شده است که: «شب پانزدهم ذى القعده شب مبارکى است. خداوند در آن با رحمت به بندگان مؤمنش مى نگرد. پاداش کسى که در آن با عمل از خداوند فرمانبردارى کند، مانند پاداش صد روزه دار ملازم مسجد که به اندازه یک چشم برهم زدن نیز نافرمانى خدا را ننموده اند، مى باشد». بنابراین انسان باید در نیمه شب مشغول به طاعت خداوند شده و به دعا و نماز بپردازد. زیرا روایت شده است: «کسی در این شب چیزى از خدا نمى خواهد مگر این که به او عنایت مى فرماید».

عمل در این شب از جهت آنکه مشهور نیست و عمل‌کننده به آن کم است آن را خصوصیتی است که در غیر آن از اعمال شب‌های مشهور نیست و این امر نزد مراقبان امور با اهمیت است، زیرا ذکر در موقع غفلت عموم از مهمات مراقبات است و اجابت آن سریع‌تر و نزدیک‌تر به قبول است و اجر آن افزون‌تر و عظیم‌تر در نزد خداست، بنابراین، به پاسخ دادن به منادی کرامت خدای ـ جل جلاله ـ با کمال جد و شوق مبادرت کن و فرصت را غنیمت شمار و از خواب خود بیدار شو.